Friday, December 21, 2012

Πέρα απ’ το ουράνιο τόξο
Πέρα απ’ το πολύχρωμο
Αυτή η μουσική είναι μαύρη
την άκουσα να λέει
Κι ίσως να είχε δίκιο
Μα εμένα αυτή η μουσική
βιομηχανικό παράγωγο
ανθρώπων ανίκανων να μιλήσουν
ήταν αναγκαία για να καλύψει
την φασαρία του μυαλού μου
Να στροβιλιστώ στο άπειρο
ως άλλος Δερβίσης
και μετά να σκύψω καιν’
αποκτήσω το φιλί μου…

Μα σ’ εκείνη την κρίσιμη
στιγμή, κι όπως έσκυψα
ένα θέρμος με χτύπησε
ατσάλινη γροθιά
στομάχι
Κι από ‘κει στη σπονδυλική μου στήλη
και μετά στο πρόσωπο
κοκκίνισα

Και βγήκα από τη έκσταση
σταμάτησε απότομα το στροβίλισμα
σαν να ήμουν σε αεροπλάνο
που πατάει φρένα στον αέρα

Κι εκεί σε έχασα
όσο σε παρατηρούσα
να έρχεσαι από το τέλος
του ουράνιου τόξου
Τώρα σε έβλεπα παθητικά
να απομακρύνεσαι
Ίσως και όχι τόσο παθητικά όμως
Το στομάχι μου, ο πόνος, ο θυμός
εγώ που δεν μπορώ να μιλήσω
το χέρι μου που δεν φτάνει
να σε αγγίξει – να σου πει
στάσου περίμενε – γύρνα πίσω
φίλησε με...

2 comments:

Hfaistiwnas said...

Αυτό και αν είναι γροθιά στο στομάχι..

Covenant said...

:)